صادق هدایت - روی جاده نمناک - سروده زیبایی از مهدی اخوان ثالث در رثای هدایت (از این اوستا- ۱۳۴۰)

روی جاده نمناک - سروده زیبایی از مهدی اخوان ثالث در رثای هدایت (از این اوستا- ۱۳۴۰)

روی جاده نمناک عنوان نوشته ای از هدایت می باشد در سالهای ۱۳۱۰-۱۳۰۵ که مفقود گردیده است.

اگر چه حالیا دیری ست کان بی کاروان کولی

از این دشت غبار آلوده کوچیده ست،

و طرف دامن از این خاک دامنگیر برچیده ست ؛

هنوز از خویش پرسم گاه :

آه

چه می دیده ست آن غمناک ، روی جاده ی نمناک؟

زنی گم کرده ، بوئی آشنا ، و آزار دلخواهی ؟

سگی ناگاه دیگر بار

وزیده بر تنش گمگشته عهدی مهربان با او

چنان چون پار یا پیرار ؟

سیه روزی خزیده در حصاری سرخ ؟

اسیری از عبث بیزار و سیر از عمر

به تلخی باخته دار و ندار زندگی را در قماری سرخ ؟

و شاید هم درختی ریخته هر روز همچون سایه در زیرش

هزاران قطره خون بر خاک روی جاده ی نمناک؟

چه نجوا داشته با خویش ؟

پیامی دیگر از تاریکخون دلمرده ی سودازده ، کافکا ؟

-(درفش قهر ،

نمای انتقام ذلت عرق یهودی از نظام دهر ،

لجن در لج ، لج اندر خون و خون در زهر .) –

همه خشم و همه نفرین ، همه درد و همه دشنام ؟

درود دیگری بر هوش جاوید قرون و حیرت عصیانی اعصار

ابر رند همه آفاق ، مست راستین خیام ؟

تفوی دیگری بر عهد و هنجار عرب ، یا باز

تفی دیگر به ریش عرش و بر آئین این ایام ؟

چه نقشی می زده ست آن خوب

به مهر و مردمی یا خشم یا نفرت ؟

به شوق و شور یا حسرت ؟

دگر بر خاک یا افلاک روی جاده ی نمناک؟

دگر ره مانده تنها با غمش در پیش آیینه

مگر ، آن نازنین عیار وش لوطی ؟

شکایت می کند زان عشق نافرجام دیرینه ،

وز او پنهان ، به خاطر می سپارد گفته اش طوطی ؟

کدامین شهسوار باستان می تاخته چالاک

فکنده صید بر فتراک روی جاده ی نمناک ؟

هزاران سایه جنبد باغ را ، چون باد بر خیزد

گهی چونان ، گهی چونین .

که می داند چه می دیده ست آن غمگین ؟

دگر دیری ست کز ، این منزل ناپاک کوچیده ست

و طرف دامن از این خاک برچیده ست .

ولی من نیک می دانم ،

چو نقش روز روشن ، بر جبین غیب می خوانم ,

که او هر نقش می بسته ست ، یا هر جلوه می دیده ست ،

نمی دیده ست چون خود پاک ، روی جاده ی نمناک .

مهدی اخوان ثالث تهران ، اردیبهشت ماه یکهزارو سیصدو چهل

+نوشته شده در سه شنبه 1387/06/05ساعت20:41توسط هادی صداقت |
مطلب را به بالاترین بفرستید: