سيد محمد علي جمالزاده در سال 1319 ، كتابي انتشار داده به نام دارالمجانين . يكي از قهرمانان اين كتاب ديوانه اي است به نام هدايتعلي خان كه در دارالمجانين اسمش را «مسيو» گذاشته بودند. انتشار اين كتاب چهار – پنج سال پيش از تكثير بوف كور در تهران ايجاد بحث و جنجال بسيار كرد و با نقل قسمت هايي از كتاب بوف كور ، آشكار بود كه جمالزاده مي خواسته در سلامت عقل و نبوغ هدايت از خود ترديد نشان دهد . شايد جمالزاده ، اولين كسي بود كه آشكارا نابغه ي بوف كور را در اجتماع مفلوك آن روز ايران ديوانه و اهل تيمارستان ناميد و موجب شد از آن بهره برداري هاي درست و نادرست بسيار بشود. از جمله ابوالقاسم پرتو اعظم در جزوه ي قاطي پاطي نوشت: «... راوي چنين روايت كرد كه مردي «يكي بود يكي نبود» نام ، «دارالمجانين» ساخت و در آن ديوانه اي به نام هدايتعلي انداخت.» و جلال آل احمد نوشت : «.... بوف كور براي خيلي ها تنفر آور است و براي يك نفر جنون آميز به نظر رسيده است كه برداشته و نويسنده ي آن را در دارالمجانين خود به زنجير كشيده است.» در مورد واكنش صادق هدايت نسبت به اين كتاب ، نقل قول هايي شده است، اما مجتبي مينوي كه در آن زمان از نزديكان هدايت بود ، تأثير اين نوشته را بر هدايت چنين بيان كرد: «... صادق هدايت ، پس از خواندن كتاب دارالمجانين گفت : جمالزاده به هيچ وجه نتوانسته افكار يك ديوانه را مجسم كند و قصه ي ضعيفي است و هنري در آن به كار نرفته ، فقط خواسته مرا در دارالمجانين بگرداند.» از مجتبي مينوي نقل است كه جمالزاده پس از دسته گلي كه به آب داد ، نامه ي مغذرت خواهانه اي براي هدايت نوشت . يعني پيش خودش فكر كرده بود . ممكن است به صادق برخورده باشد و خواسته بود از سوء تفاهمي كه پيش آمده ، جلوگيري كند .» اما جمالزاده سال ها پس از مرگ هدايت درنامه اي به تاريخ «ژنو – دوم شهريور 1345 » درباره ي اين كتاب براي محمود كتيرايي چنين نوشته است: «... آنچه من در كتاب «دارالمجانين» آورده ام به قصد معرفي اين جوان بسيار باهوش و باذوق و با آدميت و با فهم بود. در تهران روزي دوستان كه همه اهل فضل و كمال بودند، مرا مهمان كرده بودند. من تازه با هدايت به وسيله ي پسردايي خودم مسعود فرزاد كه در خيابان قوام السلطنه در منزل آنها منزل كرده بودم ( خودم و زنم) آشنا شده بودم و كتاب «سه قطره خون» او را مسعود فرزاد داده بود ، خوانده بودم و بسيار پسنديده بودم و با او مختصر آشنايي – در قهوه خانه اي كه گويا در خيابان استانبول بود و حوض و تالار و درخت داشت (باغچه ي رستوران هتل نادري) پيدا كرده بودم و خيلي او را محبوب يافته بودم. (بعد ها در مجلس ديگري در منزل آقاي استاد سعيد نفيسي او را هم دعوت كرده بودند و از او پرسيدم آيا داستان هاي ادگار آلن پو آمريكايي را – كه با سه قطره خون شما شباهت دارتد – خوانده ايد ؟ گفت : نه و گويا گفت: نويسنده را نمي شناسم.) وقتي ديدم در آن مجلس ، هدايت را دعوت نكرده اند ، پرسيدم چرا او را كه داستان نويس بسيار خوبي است دعوت نكرده اند؟ صداها بلند شد كه اي فلان ، اين جوان سواد ندارد ، عبارات را غلط مي نويسد ، از صرف و نحو و دستور زبان خبري ندارد. من بسيار متأثر شدم و بر فهم آن جماعت آفرين خواندم (بايد بگويم بي فهمي ) و دلم براي هدايت سوخت كه در محيطي گير افتاده كه تنها قواعد صرف و نحو و املاء و رسم الخط اهميت مي دهند. و كم كم فكرم قوت گرفت كه او را به هر ترتيبي شده ، به مردم ايران معرفي نمايم و بفهمانم كه چطور به مقام شناختن او نرسيده اند و لهذا تمام كتاب هايش را پس از مراجعت به ژنو (شايد در مسافرت هاي متعددم به تهران) هرچه تمامتر خواندم و يادداشت برداشتم و سعي كردم او را هانطور هايي كه بود و با آنچه خودش يا دوستانش در حق او برايم حكايت كرده بودند، در كتاب معرفي نمايم (حتي حركات و سكنات او) و لهذا يك قيافه ، نيم خيالي كه اساسش بر واقعيت بود ، ساختم و اسمش را متناسب اسم هدايت، هدايتعلي گذاشتم و بسياري از افكار او را به زبان خود او (و يا شايد گاهي به زبان خودم) در كتاب آوردم: ... جواني بود سي و دو – سه ساله هدايتعلي خان نام از خانواده هاي اعياني معروف و معتبر پايتخت . اين جوان پس از آنكه سال ها در تحصيل فضل و كمال زحمت ها كشيده و داراي نام و اعتبار گرديده بود ، در نتيجه ي هوش  بسيار و حساسيت فوق العاده و مخصوصاً افراط در مطالعه و تحقيق و تتبع و زياده روي در امر فكر و خيال ، دچار اختلال هواس گرديده بود...» جمالزاده در قسمت ديگري از همين نامه خود يادآور مي شود : «... از عجايب ... آنكه در صفحه ي 281 از خودكشي هدايت صحبت داشته ام ، در صورتي كه هدايت سال ها پس از چاپ آن خودكشي كرد. در كتاب نوشته ام «از شنيدن اين خبر ، دنيا را به كله ام كوفتند.»