صادق هدایت - شعری برای هدایت (1)

شعری برای هدایت (1)

این شعر رو جواد نجفی (نامجو)، یکی از بازدیدکنندگان وبلاگ واسم فرستاده(به نظر خودم خیلی قشنگه). نظر یادتون نره.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

اینو خودم برای هدایت گفتم اگه خوشت اومد رو بلاگت بذار البته ترانه های دیگه ای هم هست

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

«ناباور»

«از بس چیزهای متناقض دیده و که حرف های جور به جور شنیده بودم و از بس که دید چشم هایم روی سطح اشیای مختلف ساییده شده است دیگر هیچ چیز را باور نمی کنم »

هدایت

نگاه ناباورِ من ، چشمای خیس و تر تو / زندگیِ بازی من ، چشمای بازیگر تو

نوشته های خط زده ، تو گوشه ی دفتر من / نوشتن از افکاری که ، نمی پره از سرِ من

نوشتن از چشمایی که ، تموم لمس بودنه / نوشتن از عواطفی ، که عمری می شه تو منه

نوشتن از افکاری که ، فقط به سایه می شه گفت / نوشتن از دردایی که باید واسه همیشه گفت

چشمای بی تفاوتی ، که لمسِ بی گناهیه / چشمایی که گذشتمه ، تجسم سیاهیه

چشمایی که نگاهشون یه حس آسمونیه / چشمی که پشت پلک غم ، عمری می شه زندونیه

چشمی که از صداقتش، هزار تا قصه میشه گفت / چشمی که دیدنی می شه، وقتی با خنده می شه جفت

چشمایی که تجسمش ورای هر تصوره / تو راه پوچ زندگی، یه جاده ی میانبره

می شه باهاش گذشت از این دنیای تار و خط خطی / تنها ستاره ی شبه ، تو این شبای لعنتی

چشمایی که از اونورش، می شد گذشته ها رو دید / فقط یه لحظه دیده شد از یه دریچه ی بعید

چشمایی که خواستن و شد دل به سیاهی ها ندن / چشمی که تو یک کلمه می شه صداش کنی وطن

+نوشته شده در سه شنبه 1387/12/06ساعت20:59توسط هادی صداقت |
مطلب را به بالاترین بفرستید: